Ένα κολιέ για το τέλος

Πάντα προτιμούσε να φεύγει, έχοντας κάνει ένα δώρο, όχι γιατί ήθελε να κερδίσει κάτι , όχι γιατί τον ενδιέφερε τόσο πολύ η εικόνα που θα αφήσει πίσω του. Ήταν συνήθεια, ήταν ένστικτο δεν κατάλαβε ποτέ τι ήταν ακριβώς. Όμως επαναλαμβανόταν με μαθηματική ακρίβεια κάθε φορά που μια σχέση του τελείωνε. Ακόμα και τις φορές που είχε μέσα του πει ότι δεν είχε κανένα απολύτως νόημα. Ακόμα και τις φορές που τον είχαν πληγώσει , ακόμα και τις φορές που ένιωθε χαμένος. Ήταν η δική του τελεία στις σχέσεις.
Κατά βάθος δεν ένιωθε υπερήφανος , το αντίθετο μάλιστα . Σίγουρα κάποια στιγμή θα το μετάνιωνε , ή τουλάχιστον θα το σκεφτόταν με δυσπιστία , όπως και τα περισσότερα πράγμα τα που έκανε στη ζωή του .Τι σημασία είχε όμως?
"Πάνω από το καλό και το κακό είναι αυτό που γίνεται από ένστικτο και από αγάπη"
Φ.Νίτσε