Αυτοι που φέυγουν...

Στιγμές που επαναλαμβάνονται, στιγμές που σε πληγωνουν...
Ματιές πίσω σου με αγωνία, με την ευχή ότι κάποιος θα σε θυμάται...
Ελπίδα ότι κάποιος θα σε αναζητήσει έστω και νοερά.
Σκοτάδι, τραγούδια με λόγια πονεμένα,τηλέφωνο που δε χτυπάει ποτε...
Και η ώρα που θα πρέπαι να αρχήσεις να μεζεύεις τα πράγματα σου για μια ακόμα φορά πλησιάζει.
Δε θα είναι η πρώτη, δε θα είναι η τελευταία.
Πάντα ήσουνα από αυτούς που έφευγαν
Άραγε θα προλάβει κανένας μέσα στις σκέψεις του να σε θυμηθεί?
Θα λείψεις σε κανέναν?
Αλήθεια πότε έχασες την επαφή σου με τους ανθρώπους?Αλήθεια
την είχες βρει ποτέ πραγματικά?
Γιατί όλοι νομίζουν ότι είσαι καλά?Γιατί κανένας δεν κοιτάει τα μάτια σου?
Εσύ κοίταξες ποτέ τα μάτια των άλλων?
Όλα είναι δρόμος....
Αλήθεια, θα υπάρχει κάτι να σε ανταμείψει στο τέλος?
Αυτό δεν ήθελες πάντα?Τώρα γιατί βαρυγκωμάς?
Εσύ δεν έλεγες ότι δεν έχει σημασία το τέλος?
Εσύ δεν έλεγες ότι δεν ήθελες μια ζωή προκαθορισμένη?
Άρα?
Είναι πολύ αργά για να πας πίσω.
Είναι πολύ αργά για να ζητήσεις κάτι άλλο από αυτά που συμφωνήσαμε.
Δικιά σου και η μοναξιά, δικιά σου και η αδιαφορία, δικιά σου και η αβεβαιότητα.
Ο δρόμος είναι μπροστά σου. Πάρε τη σιωπή σου και προχώρα.
Κάνε τη σιωπή σου τραγούδι, κάνε την αβεβαιότητα ελπίδα και την μοναξιά φίλο σου.
Και ο δρόμος θα γεμίσει λουλούδια.
Σχέσεις που χαλάσαν, φιλίες που γκρεμίστηκαν...
Πρόσεξε εκειπου θα πας να μην κάνεις τα ίδια λάθη...
Όλα είναι δρόμος